piątek, 6 września 2019

K2 - Gdzie zamarzają marzenia...





zdj.: Rafał Fronia, styczeń 2018
Niezmiernie trafne pojęcie "osobliwość szczytowa" wymyślił Leszek Cichy
Kolejny rozdział walki o "zimowe K2" zakończony. Decyzja o przesunięciu kolejnej polskiej próby na rok 2020 - podjęta.
Dotychczasowy rekord wysokości ustanowiony przez polską wyprawę kierowaną przez Krzysztofa Wielickiego w 2002 roku (obóz IV na 7650 m - Morawski, Kaczkan, Urubko) od strony chińskiej, pozostaje zimowym rekordem wysokości na tej Górze. Tym samym coraz wyraźniej wskazuje on na położenie rzędnej "szklanego sufitu", ponad którym - zimą - panują warunki, o których wiadomo co nieco tylko z prognoz, symulacji i domysłów.
Fascynująca jest zimowa fizyka tego maleńkiego skrawka naszej planety. Im bardziej staram się poznać tamtejsze warunki, tym mniej dziwi mnie to, że jeszcze nikomu nie udało się nawet zbliżyć w zimie do tej niewidzialnej bariery. To jest jak portal do innego wymiaru, przejście do owej strefy jest wyzwaniem na miarę trzeciej dekady XXI wieku. I znowu rozbrzmiewa ekstremalnie trudne pytanie o to, czy w ogóle da się tam wejść zimą bez tlenu. Nie jest to kwestia ambicji, ani siły woli, czy stopnia wytrenowania i aklimatyzacji, tylko problem zwyczajnej, czy może raczej nieco nadzwyczajnej fizyki. Po moim "szklanym suficie", ponad którym zamarzają marzenia, Leszek Cichy wymyślił pojęcie "osobliwości szczytowej" (Summit Singularity), które pięknie nawiązuje do nazwy niepojętych stanów materii, energii i przestrzeni w astronomii i fizyce kwantowej i jakże celnie określa niezbadaną sytuację na K2.

...dotrzeć do tego miejsca, które wystaje ponad "szklany sufit"....

...tam, gdzie zamarzają marzenia...
K2 - marzec 2018, zdj.: Piotr Tomala

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.